Vieiros

E segue: “Algunha vez tiven a impresión de que a Igrexa coida moito máis o que se refire á fe que o que afecta á caridade, ao amor. Tamén me pareceu que a Igrexa valora máis o que se escribe e le que o que se di e se escoita. Ou sexa, que lle preocupan máis as plumas cós micrófonos. Desa ambigüidade parece desprenderse que as terxiversación do mandamento do amor non son tan graves como os hipotéticos desvíos teolóxicos”.

Esa realidade eclesial na que nos movemos provoca, sen dúbida, un sentimento de orfandade ou éxodo entre moitas persoas crentes, “pero” abertas ao mundo moderno e comprometidas coas realidades sociais que vivimos. De aí a importancia de seguir cutivando oasis nos que expresar unha fe cristiá, comunitaria e liberadora. Para despois volver á vida con ánimo para querer ben á xente e esperanza para loitar polo que é xusto, e todo sen sentírmonos raros coma cans verdes.

Unha desas realidade é a Romaxe de crentes galegos e galegas para a que estamos de novo convocados pola Asosiciación Irimia. E será a trixésimo primeira.  Xa sabemos que os señores bispos galegos, que son xente de bo corazón, recibirán de novo a presión visceral dos ultraortodoxos. Pero tamén sabemos que entre a xente que ocupa postos de responsabilidade xerárquica hai moitos que pensan como o articulista arriba citado: é o momento de cambiar da lei ao amor, invento este que, abofé, non é precisamente unha novidade teolóxica dos heterodoxos laicistas.