Os beneficios para min, as perdas a repartir
Falamos aquí xa noutra ocasión do ceo maxenta que nos acubilla, a nós e a media humanidade (o resto, do que é mal, durme a ceo aberto). E nestes tempos de crise económica aparecen nos medios de comunicación, día si e día tamén, exemplos preclaros do ben que funciona o sistema. Falamos, por suposto, da economía social de mercado, da economía mixta, do mercado intervido, ou como lle queiramos chamar.
Unha das máximas deste sistema é : os beneficios para min, as perdas a repartir. Se as cousas andan ben, eu gaño, ti gañas, el gaña, e todos, todos gañamos. Mais se viran a mal, eu, ti e mais el, todos imos mirar de que as paguemos entre todos. Socializar as perdas, nunha palabra. Se ós labregos lles baixa o prezo do leite ou lles sobe o do gasóleo, pois ¡ala!, á rúa cos tractores e a pedir unha compensación. Se os construtores non dan vendido os pisos, pois ¡ala!, a pedirlle á Administración que se quede con eles, eso si, cun pequeno desconto. E se as entidades financeiras xa non poden acudir ós mercados internacionais de capital, pois ¡ala! que o Estado lles preste os fondos da Seguridade Social. Por certo, o caso das entidades financeiras chega a límites de escándalo e perversión, xa que fan esta petición de socorro cando asemade veñen todas de facer públicos incrementos nos beneficios do vinte, do trinta ou incluso algunha de mais do cen por cen. O día que lle faga xeito, don Marcelino F.Mallo hanos dar unha explicación.
Nesta ansia de traspasarlle ó Estado as nosas desgrazas individuais e de grupo latexa fondas e poderosas razóns, case todas elas con orixe nunha desconfianza ante o descoñecido e inabarcable. A cabeza común dos mortais –a de Don Manuel, aparte, que non é común nin mortal- no da para números tan longos coma os que manexa a cotío o señor Solbes agora, antes o señor Rato e moito antes, os grandísimos señores Solchaga e Boyer. Só a fe pode axudarnos a furar nestes misterios e, claro é, nos tempos de crise perdemos tanta fe coma cartos perdemos.
Está tan enraizado o sistema na sociedade que converte as diferencias de praxe dos partidos políticos en cuestión meramente conxuntural. Se estou desta beira do río, digo arre; se estou da outra, digo xo. Un exemplo desto témolo estes días pasados nos xornais, con Solbes anunciando que o sector da construcción vai ter que remoer as farturas de anos atrás, e cos portavoces do PP reclamando para o mesmo sector medidas de choque. Nos tempos de ceos vermellos e azuis, esta situación cualificaríase de “O mundo ó revés”, pois era teima dos vermellos intervir en todo, empezando pola economía, e ansia dos azuis que en Ribadeo cadaquén pagara o seu.
Comentarios (8)
É unha vergoña, os mesmos que se emborrachaban de cartos a base especular e bramaban contra calquera planificación do poder público, agora queren que papá Estado lles axude a saír da crise
Os cartos do Estado pásalle o mesmo que os diñeiros do sancristán, por onde veñen, van.
Parabéns.
Tes máis razón ca un santo, compañeiro...again.
Parabén, aínda que contigo recoñezo non ser moi obxetivo.
non estaría de máis que moitos tiraran fóra a carauta e non dixesen se son finalmente liberais, se profesan a fe de Mr. Keyness as dúas ao tempo ou ningunha.
a constitución europea, que pararon en francia en holanda e que tantas bágoas fixo rodar polas meixelas sonrosadas dos méus amigos do pesoe, ten agora unha estupenda continuación na máis meritoria tradición liberal: o tratado europeo aprobado en lisboa, disfrazado de normativa light .
entre outras carencias, este texto, santifica de novo a independencia total do bci con respecto a calquera outra instancia da ue e o otorgo ó séu funcionamento unha capacidade totalmente autónoma de outras presións e intereses que non sexan os do gran capital.
non é que a cidadanía interveña en ningún país no tipo de axuste que os bancos centrais fan ou deixan de facer, pero suele ser o presidente do goberno ou o primeiro ministro quen nomea ó director de turno de estes bancos nacionais, co que, dalgunha forma ó público entende que posee certa capacidade de manobra á hora de definir unha política económica ou outra, anque para nada sexa eso certo.
ahora, co asunto da crise motivada polo desplome da economía hipotecaria, o bce inxecta miles de millóns de euros, nun sistema bancario plagado de institucións privadas que durante a última década repartiu beneficos sen tasa entre os séus accionistas, para que non aflore unha crise de activos que barrene todo o conglomerado.
o asombroso é que nadie diga nada, que a poboación sexa tan lerda, que todos estemos pendentes das palabras da tiopa solbes como si fose o oráculo e non un títere máis do capitalismo transnacional.
estamos fodidos. e algúns inda queren que os nenos non sepan como funcionan as armas, como si a volta de pouco houbera outra solución que tomalo poder para nos...
Estimado José Luís:
Tes moita razón, aínda que che esqueciches dos campións do pelotazo enexético. Acórdasche cando o Sr. Pizarro repartiu repentinamente 2 ou 3 mil millóns de euros entre os accionistas de Endesa para gañar a súa "confianza" na crise E.on-Enagás-Gas natural e ao mesmo tempo o seu colega Sr.Miranda pedía ao goberno subir a tarifa eléctrica para compensar o "custo real" dos combustibles?
Para min a solución e ben sinxela: Nin caso, e que se asuman os riscos e as decisións, agás que estea en perigo a propia estabilidade do sistema.
Ademáis quería engadir que é preciso aproveitar a crise para establecer maiores controis especialmente coas institucións financeiras que amosaron pouca responsabilidade na xestión das súas contas. Con todo non son excesivamente optimista porque a experiencia nos indica que as reformas, se chegan, son sempre moito máis limitadas do necesario.
Novo comentario
Se xa tes o teu nome en Vieiros, podes acceder dende aquí:
José Luís Sucasas
José Luís Sucasas Fernández naceu en 1959 en Cadrón(Lalín). Economista e enxeñeiro técnico informático, concorreu en 2003 e 2007 nas listas do BNG do seu municipio. Como escritor publicou dúas obras: O paxaro que ninguén ve (2002) e Soñaron buratos na terra (2003).
Máis opinións
- Un respecto para a política
- Do amiguismo á discriminación positiva
- Hai algo alén da política e dos políticos?
- A xénese da cor maxenta
- O primo de Rajoy e mailo meu cuñado cambote
- O inventor da apañadora de votos
- Eu non son español
- Así coma quen
- Brainstorming á galega
- A democracia no rural: 5.000 palcos da música
- Galegos na corte do Rei Carolo
- Deus, Eurovisión e nacionalismo
- Hai un paquete para ti
- O día que toleou Virginia R. Mateos
- Economía: lección 0
- As cousas como son, aínda que non o parezan
- A historia sen fin de Santiago de Zebedeo
- A propósito de Steiner
- A maldita especulación
- A proclamación de Quintana: eu non estaba alí
- A descuberta do punto G da economía
Máis Alá, Fwwwrando, Galego.org, GZ-Deportiva, Canal Verde, Lusofonía, Irimia, Cartafol, Murguía
GZ-Sete
RSS
| Que é Vieiros?
| Que é o RSS?
| Creative Commons
| Publicidade
| Director
| O equipo
| Contacto